بله، می توانیم نام آنها را جامعه ی ایرانی ساکن ترکیه بنامیم. تعداد آنها کم نیست اما تفاوتی که با بقیه ی جوامعه دارند موقتی بودن آن و تغییر اعضای آن جامعه است. مردم می آیند مدتی می مانند و می روند. از جامعه داخل ایران خارج می شوند، مدتی جامعه ی پناهجو هستند و بالاخره تبدیل به جامعه ی ایرانی خارج از کشور می شوند.
این جامعه ی موقت ایرانی پناهجو در ترکیه نسبت به سال های قبل تفاوت های زیادی کرده است هر چند که افراد آن زمان امروزه در ترمیه نیستند. به یاد دارم زمانی که خودم در ترکیه بودم شرایط سختی بود و اکثر دوستان دگرباشم گرایش جنسی خود را مخفی می کردند و تنها کسی که همجنسگرا بود، یا به عبارتی کیس طلایی داشت فردی بود به نام آرشام. آنها آرشام را هم ممکن بود از نزدیک ندیده باشند اما اسم او را شنیده بودند. بعضی مواقع از حد اسم هم فراتر می رفت. به یاد دارم که روزی خانمی به خانه ی ما آمده بود و می گفت که یک نفر اینجا هست که کسی طلایی است. اسم او آرشام است. من که خنده ام گرفته بود گفتم شما تا به حال او را دیده اید؟ گفت نه اما شنیده ام که موهای سرش خیلی بلند است شاید تا کمرش باشد. من دیگر نتوانستم جلو خنده ام را بگیرم و آن خانم وقتی فهمید من آرشام هستم نخندید بلکه بهت زده شد.
اما در سفرهای اخیری که به ترکیه داشتم کاملن وضع متفاوت بود. از آن زمان حدود سه سال گذشته و تعداد پناهجویان دگرباش هم بسیار بالا رفته است. مردم، پلیس، و … می دانند که عده ای از این جامعه دگرباش هستند و خب شاید مشکلات امروز با سه سال پیش تغییرات بسیاری کرده باشد.
قبلن وقتی میهمانی عمومی برگزار می شد کسی به ما خبر نمی داد اما در حال حاضر اکثر دگرباشان دعوت می شوند و رفتار خوبی هم با آنها دارند. در صحبت هایم با افراد متفاوت به نحوه های مختلف متوج شدم که می گویند خب چه کار به ما دارند هر کس هر جور مایل است زندگی می کند و این می تواند یک رشد اجتماعی باشد.
هنوز در ترکیه هستم. دیشب جامعه ی ایرانی این شهر که اکثریت آنها را بهاییان تشکیل می دهند میهمانی داشتند. بچه ها هم دعوت شده بودند و همه به آنجا رفتیم. همه می دانستند که این بچه ها یا گی هستند، یا لزبین و یا دگرجنسگونه اما رفتار خاص و ناراحت کننده ای دیده نمی شد. هر چند از دیسکو و سر و صدای بلند اصلن خوشم نمی آید اما دیدن این صحنه ها لذت بخش بود. اینکه نسل جوان ایرانی خیلی آگاه تر و انعطاف پذیرتر از نسل قبل است و می توان به آینده بیشتر امیدوار بود. این افراد کمتر از یک سال است که از ایران خارج شده اند اما نگرش آنها خیلی پیشرفته تر از کسانی است که بیش از سی سال در خارج از کشور زندگی می کنند. هر چند خیلی ها این نظر را بول ندارند اما واقعیت این است که نسل گذشته قابل مقایسه با نسل جوان نیست و هر چند بگویند که ما با دگرباش مشکلی نداریم اما باورکردنی نیست چون می توانی به راحتی دلیل بیانیات آنها را پیدا کنی. یا نگران اعتبار خود هستند یا دوست ندارند که روشن فکر نباشند و یا اینکه منافعشان ایجاب می کند.
مهم نیست. مهم این است که جامعه رو به رشد است.
