به نشان گرامی داشت روز جهانی مقابله با همجنسگراستیزی

پنجمین شماره ی ندا، نشریه ی دگرباشان ایرانی منتشر شد. در این شماره می خوانید:

سخن اول، آرشام پارسی

رأی من، احمد رافت

آموزش جنسی، فرخ

جنسیت و سکشوالیته، سگ پیر

شهرنوش پارسی پور و دگرباشانی که مدام فیلم بازی می کنند

سیب، پریا

دنیای وارونه، آرشان

نمادهای هوموسکشوالیته، رسول معین

اطلاعاتی درباره مقابله با آنفلونزا خوکی

پیام تسلیت امید

www.nedamagazine.net

هجدهمین برنامه ی رادیو رها در مورد فرزندان همجنسگرایان پخش شد.

در این برنامه به فرزندخواندگی و باردار شدن همجنسگرایان پرداخته شده است.

می توانید این برنامه را از سایت رادیو رها گوش و یا دانلود کنید: www.radioraha.net

سی و یک روز طول کشید.
سفر خوبی بود. در این سفر تصمیم گرفته بودم که مدتی هم استراحت کنم و تمام مدت مشغول کار نباشم. این اولین باری بود که این کار را کردم و الان حس خیلی خوبی دارم. روزانه کمتر از دو ساعت کامپیوترم را روشن می کردم. البته تلفن ها حای خودش را داشت اما فرصتی ایجاد می کرد که کمی کم استراحت کنم و با بچه ها بیشتر وقت بگذارم. با هم بیرون می رفتیم، غذا می خوردیم، خرید می کردیم و تمام مدت قدم می زدیم. الان حس می کنم که ذهنم خسته نیست و آماده هستم که کارهایم را با انرژی بیشتری دنبال کنم. باید از دوستانی که این پیشنهاد را کرده بودند و در این مدت در کنار من بودند تشکر کنم.
ترکیه همچنان مثل قبل بود. می آیند، می مانند و می روند. در این میان کارهای بسیار زیادی است که باید انجام شود و سعی خوهم کرد که در آینده در اترتباط با آن بیشتر بنویسم.
در مدتی که در ترکیه بودم با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل، سفارت کانادا، سازمان کائوس جی ال، مسئول دفتر امور خارجی ها در اداره ی پلیس، و خیلی از پناهجویان/پناهندگان در شهرهای مختلف ترکیه ملاقات کردم.
بعد از آن به فرانکفورت رفتم و مهدی را دیدیم. یک یاز دوستان همجنسگرای ایرانی در فرانکفورت کمک های زیادی کرد تا بتوانیم در مورد پرونده ی مهدی بیشتر کار کنیم. در مدت کوتاه اقامتم در فرانکفورت با مسول سازمان ال اس فا د که از شهر کلن به فرانکفورت آمده بود ملاقات کردیم. با یکی از دوستان آلمانی نیز که حاضر شده بود از مهدی حمایت کند گفتگوی تلفنی داشتیم و بالاخره موفق شدیم که یک وکیل خیلی خوب برای مهدی پیدا کنیم و هزینه های آن را بپردازیم تا پرونده اش بازنگری شود.
با یکی از مجلات آلمانی هم مصاحبه ای در ارتباط با شرایط دگرباشان ایرانی و پناهجویی آنها انجام دادیم. امیدوار هستم که همه چیز به خوبی پیش برود و مهدی هم بتواند زندگی آرام و ایده آلش را شروع کند.
دیشب به تورنتو برگشتم همراه با لیستی از کارهایی که باید انجام شود.
رادیو رها هم منتشر شد، حتما بشنوید.

و درخواست پناهندگی آریا هم که حدود یک سال پیش وارد امریکا شده بود پس از دو هفته از ملاقات او با قاضی پرونده اش پذیرفته شد. برای آریا هم آرزو می کنیم که زندگی خوبی را در امریکا شروع کند و همیشه به خاطر داشته باشد که دوستان قدیمی اش او را دوست دارند.

آریا یک پناهجوی همجنسگرا است که مدتی پیش ایران را به قصد آلمان ترک کرد. او درخواست پناهندگی داد و پس از مدت بسیار کوتاهی با پناهندگی او موافقت شد.
به آریا تبریک می گوییم و آرزو می کنیم که زندگی خوبی را آغاز کند و در راهی که قدم گذاشته مصمم تر از قبل باشد.

پرونده ی آرش بالاخره برای انجام مراحل اسکان به سفارت امریکا ارجاع شد. به آرش عزیز تبریک می گوییم و امیدواریم که زندگی خوبی را شروع کند.

بله، می توانیم نام آنها را جامعه ی ایرانی ساکن ترکیه بنامیم. تعداد آنها کم نیست اما تفاوتی که با بقیه ی جوامعه دارند موقتی بودن آن و تغییر اعضای آن جامعه است. مردم می آیند مدتی می مانند و می روند. از جامعه داخل ایران خارج می شوند، مدتی جامعه ی پناهجو هستند و بالاخره تبدیل به جامعه ی ایرانی خارج از کشور می شوند.
این جامعه ی موقت ایرانی پناهجو در ترکیه نسبت به سال های قبل تفاوت های زیادی کرده است هر چند که افراد آن زمان امروزه در ترمیه نیستند. به یاد دارم زمانی که خودم در ترکیه بودم شرایط سختی بود و اکثر دوستان دگرباشم گرایش جنسی خود را مخفی می کردند و تنها کسی که همجنسگرا بود، یا به عبارتی کیس طلایی داشت فردی بود به نام آرشام. آنها آرشام را هم ممکن بود از نزدیک ندیده باشند اما اسم او را شنیده بودند. بعضی مواقع از حد اسم هم فراتر می رفت. به یاد دارم که روزی خانمی به خانه ی ما آمده بود و می گفت که یک نفر اینجا هست که کسی طلایی است. اسم او آرشام است. من که خنده ام گرفته بود گفتم شما تا به حال او را دیده اید؟ گفت نه اما شنیده ام که موهای سرش خیلی بلند است شاید تا کمرش باشد. من دیگر نتوانستم جلو خنده ام را بگیرم و آن خانم وقتی فهمید من آرشام هستم نخندید بلکه بهت زده شد.
اما در سفرهای اخیری که به ترکیه داشتم کاملن وضع متفاوت بود. از آن زمان حدود سه سال گذشته و تعداد پناهجویان دگرباش هم بسیار بالا رفته است. مردم، پلیس، و … می دانند که عده ای از این جامعه دگرباش هستند و خب شاید مشکلات امروز با سه سال پیش تغییرات بسیاری کرده باشد.
قبلن وقتی میهمانی عمومی برگزار می شد کسی به ما خبر نمی داد اما در حال حاضر اکثر دگرباشان دعوت می شوند و رفتار خوبی هم با آنها دارند. در صحبت هایم با افراد متفاوت به نحوه های مختلف متوج شدم که می گویند خب چه کار به ما دارند هر کس هر جور مایل است زندگی می کند و این می تواند یک رشد اجتماعی باشد.

هنوز در ترکیه هستم. دیشب جامعه ی ایرانی این شهر که اکثریت آنها را بهاییان تشکیل می دهند میهمانی داشتند. بچه ها هم دعوت شده بودند و همه به آنجا رفتیم. همه می دانستند که این بچه ها یا گی هستند، یا لزبین و یا دگرجنسگونه اما رفتار خاص و ناراحت کننده ای دیده نمی شد. هر چند از دیسکو و سر و صدای بلند اصلن خوشم نمی آید اما دیدن این صحنه ها لذت بخش بود. اینکه نسل جوان ایرانی خیلی آگاه تر و انعطاف پذیرتر از نسل قبل است و می توان به آینده بیشتر امیدوار بود. این افراد کمتر از یک سال است که از ایران خارج شده اند اما نگرش آنها خیلی پیشرفته تر از کسانی است که بیش از سی سال در خارج از کشور زندگی می کنند. هر چند خیلی ها این نظر را بول ندارند اما واقعیت این است که نسل گذشته قابل مقایسه با نسل جوان نیست و هر چند بگویند که ما با دگرباش مشکلی نداریم اما باورکردنی نیست چون می توانی به راحتی دلیل بیانیات آنها را پیدا کنی. یا نگران اعتبار خود هستند یا دوست ندارند که روشن فکر نباشند و یا اینکه منافعشان ایجاب می کند.
مهم نیست. مهم این است که جامعه رو به رشد است.

شانزدهمین برنامه ی رادیو رها با موضوع متروسکشوالیتی منتشر شد.
برای شنیدن و دریافت برنامه ی این هفته می تواندی به سایت رادیو رها مراجعه کنید: www.radioraha.net

عذرخواهی: این برنامه با تاخیر پخش شد. بچه های رادیو رها به موقع فایل های رادیو رها را برای بارگزاری روی سایت به من ارسال کردند اما چون من در مسافرت بودم نتوانستم به موقع آن را بارگزاری کنم و بابت این تاخیر عذرخواهی می کنم.