چهل و چهارمین شماره ی نشریه ی چراغ، ارگان سازمان دگرباشان جنسی ایرانی منتشر شد و هم اکنون بر روی آدرس اینترنتی نشریه www.cheraq.net موجود است.
همچنین ه آدرس های الکترونیکی شما به صورت فایل های پی دی اف از آدرس member@irqo.net ارسال خواهد شد.
چنانچه آن را در چند روز آینده دریافت نکردید با ما تماس بگیرید.
info@irqo.net
متاسفانه امروز یک پناهجوی دگرباش ایرانی دیگر از ایران خارج شد. ناچار است که درخواست پناهندگی بدهد. مشکلات زیدی را در زندگی خود تجربه کرده است اما هنوز به آینده امیدوار است.
امروز او را خواهم دید.
امیدوارم که مشکلات او در کمترین زمان ممکن حل شود.
به منظور رسیدگی به امور پناهجویان همجنسگرای ایرانی در کشور سوئد از تاریخ 12 الی 15 سپتامبر در شهر استکهلم هستم چنانچه دوستانی هستند که در رابطه با پرونده خود مشکلی دارند میتوانند با شماره تلفن زیر از امروز تماس گرفته و اطلاعات لازم را به دست بیاورند.لازم به ذکر است همچنین جلسه ای هم با سازمان آر اف اس ال در رابطه با همجنسگرایان ایرانی پناهجو در کشور سوئد دارم
004676709897
روز سه شنبه با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل و سفارت کانادا در آنکارا جلسه داشتم. جلسه های خیلی خوبی بود و باز هم خیلی خوب بود و باز هم خیلی موفقیت آمیز. حدود بیست و پنج نفر از پناهجویان دگرباش هم از شهرهای مختلف به آنکارا آمدند و همراه هم بودیم.
گزارش هایی را ارائه کردم و اسامی پناهجویانی که منتظر انجام روند کاریشان بودند را نیز به آنها دادم. برخورد خیلی مثبتی داشتند و برای همکاری های بیشتر توافق هایی انجام شد. احتمالا در ماه نوامبر به همراه چند سامزان دیگر در کانادا به ترکیه خواهیم آمد و برنامه هایی را در ترکیه با همکاری سازمان ملل به اجرا خواهیم گذاشت. یکی از برنامه هایی که با استقبال مسئولین سازمان ملل مواجه شد برقراری کلاس های زبان انگلیسی برای پناهجویان دگرباش و وام های مشروط به آنها بود. سازمان هایی به ما معرفی شد که می توانیم با همکاری آنها برنامه ها را به اجرا در بیاوریم.
گزارش های تکمیلی در نشریه ی چراغ منتشر خواهد شد.
پیام پناهجوی دگرباش ایرانی پس از پانزده ماه انتظار امروز ترکیه را به مقصد مونتریال کانادا ترک کرد. او امروز زندگی جدیدی را آغاز کرد و امیدواریم که موفق و پیروز باشد.
امروز وقتی دوستان پیام برای بدرقه ی او آمده بودند شور و حال خاصی بود. تعدادی منتظر پرواز بودند، تعدادی منتظر جواب قبولی و تعدادی به تازگی آمده بودند. اما امید برای زندگی بهتر را می شد به راحتی در چشمان همه دید.
همه نمی توانستند به فرودگاه بیایند. وقتی چند نفر برای بدرقه ی او به فرودگاه رفتیم حال و هوای پیام خیلی آشفته بود. از او پرسیدم چه حسی دارد. گفت هم خوشحالم هم ناراحت. دوستانم اینجا تنها خواهند بود و منتظر. نگران وضعیت آنها هم هستنم. مطمئنم که همه خواهند آمد اما انتظار خیلی سخت است. از طرفی خوشحالم که سختی ها تمام شد.
همه با چشم های خیس خداحافظی می کردند. من خداحافظی نکردم چون به زودی او را می دیدم. اوایل ماه اکتبر در دانشگاه مک گیل مونتریال سخنرانی دارم و او و دوست پسرش را در آنجا خواهم دید.
به امید خبر های خوب و خوب تر
امشب به آنکارا خواهیم رفت. فردا سه شنبه با سفارت کانادا و دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل جلسه دارم. حدود پانزده نفر از دگرباشان پناهجو هم از شهرهای مختلف به آنکارا خواهند آمد تا بتوانند پرونده ی خود را پیگیری کنند. ممکن است که امکان ملاقات آنها با مسئولین فراهم نشود اما حضور آنها می تواند هم باعث آرامش روحی آنها شود هم اینکه برای مسئولین نشانه ای از پیگیری های شخصی پناهجویان و اعلام وضعیت آنها خواهد بود.
این چهارمین جلسه ی من با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل در آنکارا است. دومین باری که جلسه داشتم دو نفر همراه من بودند که سخنگوی سازمان ملل هنگامی که همراه من به درب خروجی آمده بود با آنها هم صحبت کرد و پرونده ی آنها خیلی زود جواب گرفت. امیدوارم که این بار هم وضعیت پناهنده ها تغییر اصاصی کند. تا به حال که شرایط به سمت مثبت تغییر کرده است. امیدوارم که ادامه پیدا کند.
کاوه پناهجوی ایرانی در هلند نیز پس از حدود ده ماه توسط دولت هلند به عنوان پناهنده شناخته شد و از امروز زندگی جدیدی را آغاز کرد. امیدواریم که همیشه شاد و سربلند باشد.
شاهرخ پناهجوی دگرباش ایرانی هم پس از هشت ماه انتظار توسط کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل به عنوان پناهنده شناخته شد.
طاهر دگرباش پناهجوی ایرانی پس از چهار سال انتظار در ترکیه بالاخره پرونده اش برای اسکان در امریکا ارجاع شد و به زودی زندگی جدید خود را آغاز خواهد کرد. طاهر جان ما همه ی دوستان تو خوشحالیم و برایت بهترین ها را آرزو می کنیم.
از روزی که به ترکیه آمده ام با دگرباشان زیادی ملاقات داشته ام. اکثر آنها فرم های سازمان را تکمیل و مشکلات خود در زندگی پناهجویی شان را متذکر شده اند. به استناد مشکلات آنها و مصاحبه هایی که با اکثر آنها انجام داده ام گزارشی برای سازمان ملل در دست تهیه دارم که در روز بیست و ششم آگوست به آنها ارائه خواهم کرد.
روز قبل با سازمان ASAM در کایسری ملاقات داشتم. ساعت ها در رابطه با یکی از پناهجویان دگرباشی که به تازگی از ایران خارج شده بود صحبت می کردیم و در آخر قرار بر این شد که استان زندگی اش را به انگلیسی برای سازمان ملل و وزارت کشور ترکیه ارسال کنیم و از آنها بخواهیم که اقامت موقت او در ترکیه را هر چه سریعتر صادر کنند تا از این طریق او بتواند برای پناهندگی خود اقدام کند. شرایط خاص و ویژه ای دارد و به مراقبت های خاص نیاز دارد. خوشبختانه در بین بچه ها چند دکتر و پرستار هم داریم که می توانند در این مورد کمک رسان باشند.
همانطور که گفتم ساعت ها با دگرباشان گفتگو کردم و پای حرف ها و نظرات آنها نشستم. هر چه بیشتر شنیدیم بیشتر مطمئن شدیم که بدون گوش کردن به اطرافیان باید ادامه دهیم. خیلی خوشحال هستم که هم اکنون در ترکیه هستم. چون اطمینان دارم که در روند پناهجویی دگرباشان تاثیر مثبتی دارد و نمونه ای از این تاثیرات را در هفته ی گذشته دیده ایم. خیلی از دگرباشان هم در مدت اقامت من در ترکیه به کانادا پرواز خواهند کرد. تعدادی از آنها هم حدود یک هفته پس از برگشتن من به کانادا خواهند رسید. یک نفر از آنها هم در همان هواپیمایی خواهد بود که من با آن به تورنتو می روم.
امیدوارم که همه ی ما دگرباشان در آرامش و صلح زندگی کنیم.
پرونده ی پیمان هم که یک پناهجوی دگرباش ایرانی است پس از پذیرفته شدن درخواست پناهندگی اش به کشور استرالیا ارجاع شد. امیدواریم که زندگی آرام و در صلح خود را به خوبی شروع کند.
آتلان پناهجوی دگرباش ایرانی پس از گذشت 48 ساعت از مصاحبه ی قانونی اش در دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل به عنوان پناهنده شناخته شد.
در هفته ی گذشته دو دگرباش، ایران را به قصد ترکیه ترک کردند و درخواست پناهندگی داده اند. داستان زندگی آنها مثل داستان های دیگر ما حاکی از شرایط یکسان دگرباشان ایرانی است. سازمان دگرباشان جنسی ایرانی پرونده های آنها را تا زمان اسکانشان در کشور سوم پیگیری خواهد کرد.
پرونده ی ساسان هم پس از سالها انتظار برای پذیرفته شدن درخواست پناهندگی و انجام مراحل آن به کشور کانادا ارجاع شد. امیدواریم هر چه زودتر بتواند زندگی آرام و بدون تنش خود را شروع کند.
شروین هم پناهجوی دگرباش ایرانی است که در ترکیه درخواست پناهندگی داده بود و پس از مدت ها انتظار او را به سفارت استرالیا ارجاع دادند اما او مایل بود در کانادا زندگی کند. خوشبختانه پس از ارسال نامه ی سازمان مبنی بر تغییر کشور او، چند روز پیش خبردار شدیم که با آن درخواست موافقت شده است. امیدواریم که خبرهای خوب ادامه پیدا کند.
سعید پناهجوی ایرانی که در افغانستان درخواست پناهندگی داده بود و سازمان ایرکیو پرونده ی پناهجویی او را پیگیری می کرد امروز خبر داد که چند روز پس از ارسال نامه ی ما به دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل در کابل مبنی بر ارجاع پرونده ی او به سفارت کانادا با او تماس گرفته اند و از او خواسته اند که برای انجام مراحل اسکان در کانادا به سفارت آن کشور در کابل مراجعه کند.
این هم یک خبر خوب دیگر بود.
سلام
الان ترکیه هستم و دیروز صبح به اداره ی پلیس رفتم و بعد نهار را با چند نفر از بچه ها خوردیم و یکی از پناهجویان پیشنهاد کرد که کارهای سازمانی را در خانه ی آنا انجام دهیم. خانه ی آنها شد دفتر موقت سازمان در ترکیه و نزدیک به بیست و پنج تا سی نفر از پناهجویان دگرباش ایرانی از شهرهای مختلف به اینجا آمده بودند و از یک ظهر تا پنج صبح مشغول مصاحبه و کار بر روی پرونده های آنها بودم. با سیزده نفر مصاحبه کردم و ساعت ها پای حرف هایشان نشستم. از مشکلات زندگی و شرایطشان گفتند و همه ی آنها را مستند خواهم کرد تا در جلسه ی ای که با دفتر کمیسریای عالی پناندگان سازمان ملل و سفارت کانادا دارم، ارائه دهم.
از دیدن بچه ها خیلی خوشحال هستم چون پس از مدت ها که برای پرونده ی پناهندگی شان کار می کردن و آنها را فقط الکترونیکی می شناختم فرصتی فرام شده که از نزدیک ببینمشان و ارتباط مستقیم و حضوری داشته باشیم.
مهران ماه ها قبل توسط دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل قبول شده بود و منتظر انجام شدن مراحل کشوری اش بود. بعد از ماه ها انتظار بالاخره پرونده ی او به سفارت امریکا ارجاع شد. مهران جان سفر و زندگی خوبی در پیش رو داشته باشی.
این چند روز خبرهای خوب پشت سر هم می رسد. کامران پناهجوی دگرباش ایرانی در ایتالیا به عنوان پناهنده شناخته شد. به او تبریک می گوییم و آرزو می کنیم دیگر پناهجویان هم زودتر به حقوقشان دست یابند.
امروز خبر خوشحالی دوم را هم دریافت کردیم. علی هم که یک پناهجوی دگرباش ایرانی است توسط دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل قبول شد.
چند دقیقه پیش پیمان از ترکیه تماس گرفت. خیلی خوشحال و با صدایی آمیخته با بغض گفت که امروز قبولی اش را گرفته است. از ایرکیو تشکر می کرد به خاطر کمک هایی که در این مدت به او شده بود. اما کار ایرکیو تمام نشده است. فعالیت ایرکیو برای پناهجویان زمانی تمام می شود که وارد کشور پناهنده پذیر شودند. در هفته ی گذشته حدود صد و سه پرونده ی پناهجویی را بررسی کرده ایم و نامه های لازم را برای سازمان ملل و دادگاه های مربوط ارسال کرده ایم و یا با وکیل های قانونی شان در مورد پرونده ی پناهجویی آنان صحبت کرده ایم. امیدوار هستیم که بقیه ی پناهجویان هم هر چه سریع تر به حقوق خود دست یابند.
همانطور که خیلی از دوستان اطلاع دارند برای رسیدگی به پرونده ی پناهجویان دگرباش در چند روز آینده وارد ترکیه خواهم شد. چندین جلسه با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل در آنکارا و سفارت کانادا، امریکا و استرالیا در ترکیه دارم. از تمام پناهجویان دگرباشی که مشکلاتی در پرونده شان دارند درخواست می شود که از طریق پست الکترونیکی سازمان دگرباشان جنسی ایرانی (info@irqo.net) با ما در تماس باشند تا بتوانیم هماهنگی های لازم را انجام دهیم.
در این سفر جلساتی هم با اداره ی پلیس و وزارت کشور ترکیه دارم که در ارتباط با اقامت موقت پناهجویان و هزینه های اقامتشان صحبت خواهیم کرد.
من، آرشام پارسی، بنیانگزار و مدیر سازمان دگرباشان جنسی ایرانی (ایرکیو) بدینوسیله به اطلاع عموم می رسانم به دلیل اهمیتی که جنبش دگرباشان برای من، و تک تک همجنسگرایان، دوجنسگرایان و دگرجنسگونگان ایرانی دارد، و حیثیت و آبروی ما از سازمان ها، نشریات و وبلاگ های مان جدا شدنی نیست، و تنها با هدف زنده نگه داشتن سازمانی که پایه هایش را از هشت سال پیش بنیان نهاده ام و امروز در زمره ی خوش نامترین سازمان های حقوق بشری دگرباشان جنسی به شمار می رود و تعداد زیادی از دگرباشان ایرانی از آن درخواست کمک و یاری دارند، و همچنین برای روشن ماندن چراغی که چهل و سه ماه دست هایمان را حایل آن کرده ایم تا خاموش نشود، تا به امروز به اتهاماتی که به من وارد شده است پاسخی نداده ام.
زمانی که هدف، رشد و تقویت جنبش دگرباشان جنسی ایرانی برای دست یافتن به آزادی و برابری حقوقی باشد، دیگر فرقی نخواهد کرد که فعالان این جنبش در چه ساختاری کار می کنند.
وقتی امروز را با هشت سال پیش مقایسه می کنیم به وضوح می بینیم که چه رشد و تغییراتی را پشت سر گذاشته ایم و باید دریابیم که چه وظیفه ای در قبال آینده به دوش داریم. سرمایه های امروز جنبش ما دو سازمان، شش نشریه، صدها وبلاگ و هزاران دگرباش ایرانی است. رسیدن به هدف، تنها در گرو تقویت این سرمایه ها خواهد بود.
بارها در سخنرانی ها و مصاحبه هایم متذکر شده ام که من رهبری جنبش دگرباشان جنسی را به عهده ندارم چون به «رهبری» اعتقادی ندارم. نماینده ی همه ی دگرباشان جنسی ایرانی هم نیستم چون انتخاباتی در میان نبوده است. من به این دلیل فعال حقوق دگرباشان جنسی ایرانی شده ام که نیاز آن را حس کردم. هر فردی که این «نیاز» را حس کند، می تواند فعال حقوق دگرباشان جنسی شود. من تصمیم گرفتم در جایی بایستم که می بایست می ایستادم. و امروز پس از گذشت هشت سال به انتخاب آن روزم افتخار می کنم.
برای احترامی که به کلیّت جامعه ی دگرباشان جنسی ایرانی و این گونه «ایستادن»ها قائل هستم، از اتهام هم واهمه ای ندارم. اتهام ها را می خوانم، می شنوم و به شدت تکذیب می کنم اما مقابله و بحث و جدل نمی کنم. چون کارهای مهمتری است که باید انجام داد.
من به دلایل شخصی فعال حقوق دگرباشان نشده ام که بخواهم به دلیل اتهام هایی که به شخص من وارد می شود انجام مسئولیت هایم را به تاخیر بیاندازم و پاسخ دهم. به نظر من انرژی و وقت محدود ما باید صرف بهبود شرایط جامعه ی دگرباشان جنسی ایرانی شود نه چیز دیگر.
مهم این است که سازمان دگرباشان جنسی ایرانی هنوز همانند قبل فعالیت می کند، به درخواست های پناهجویان پاسخ می دهد، در جلسات و کنفرانس ها حاضر می شود و تلاش می کند که جامعه ی دگرباشان جنسی ایرانی روز به روز به آزادی و برابری حقوقی نزدیک تر شوند.
با احترام فراوان
آرشام پارسی
بنیانگزار و مدیر سازمان دگرباشان جنسی ایرانی
هشتم اوت 2008
یکی از پناهجویان دگرباش چند روز پیش در بلژیک قرص خورد اما خوشبختانه به موقع به دادش رسیدند و هم اکنون در یکی از بیمارستان های بروکسل بستری است. حال روحی خوبی ندارد. دکتر روانپزشک-اش چند روز پیش با من تماس گرفت که او مدام می خواهد با شما صحبت کند. خوشبختانه با نامه ای که از دکتر و بیمارستان دریافت کردم موفق شدم سریع ویزا بگیرم و تا چند روز دیگر باید به بروکسل بروم. چند روز باید در بیمارستان در کنارش بمانم تا شرایطش بهتر شود. امروز تلفنی با او صحبت کردم. مدام گریه می کرد و از تنهایی گلایه داشت. وقتی گفتم بلیت گرفته ام و تا چند روز دیگر آنجا هستم خندید و گفت پس بالاخره می توانم دست یک نفر را بگیرم و حرف های دلم را بزنم و در آخر بگویم از بین خودمان بیرونم نرود. من هم خندیدم و گفتم البته اگر پروازم به سلامت به بروکسل برسد.
تنها چیزی که می تواند من را عصبانی کند، خودکشی است. نیما و روشنک باعث شدند که من آرشام پارسی شوم. رفتن آنها را هیج وقت نمی توانم توصیف کنم. سایه هم که همین چند هفته پیش از بین ما رفت. یادم می آید برای جشن نوروز که او را دعوت کرده بودم زودتر از همه آمد تا در کارها کمکم کند. شب خوبی بود. یک هفته قبل از اینکه از بین ما برود با امیر بودم که او را در خیابان دیدیم. تنها بود و با هم به یکی از کلاب ها رفتیم. از خیلی ها دلخور بود. دنبال خانه می گشت. یک دستگاه لینتندو خریده بود که برای خانواده اش بفرستند. وقتی خداحافظی کردیم امیر گفت که مثل همیشه نبود. واقعن مثل همیشه نبود.
در این چند هفته مدام با خانواده اش در تماس بودم و در نهایت دیروز به ما اجازه دادند که مراسم خاکسپاری سایه را در تورنتو انجام دهیم. برای تحویل گرفتن جسد، اجازه ی والدین او لازم بود. بالاخره سایه می تواند در آرامش باشد. قرار است مراسم خاصی هم در اینجا برگزار کنیم که با همکاری مسئولان قانونی پرونده انجام خواهد شد.
باید از نشریه ی شهروند هم تشکر کنم که ما را حمایت کردند و آگهی تسلیت سازمان ایرکیو را چاپ کردند و هزینه ای هم از ما نگرفتند.
امیدوارم که دیگر از این اتفاق ها نیافند.
ابوالحسن خرقانی از عارف هایی است که زندگی من را بارها منقلب کرده است. این گفته ی او را حدود شش سال پیش خواندم و چند هفته پیش در کتاب “نوشته بر دریا” نوشته ی استاد محمدرضا شفیعی کدکنی دوباره خواندم. اینجا می نویسم تا یک روز دیگر دوباره بخوانم.
شیخ ابوالحسن خرقانی گفت: “گاه گاه گریم از بسیاری جهد و اندوه و غم که به من رسد از برای این لقمه ی زقّوم. روی به خدای باز کنم گویم: الاهی، من از آن که تو فرموده ای این لقمه ی زقّوم می خورم. اگر می خواهی تا به تو بگذارم.”
 | barbod در پارسا پندار تلخ |
 | daryoosh در چند پرسش و پاسخ در مورد روابط… |
 | م در دوستان عزیز در عصر ایران، اسم … |
 | سامی در رادیو رها |
 | غلام رسول در برنامه های سفر به امریکا |
