وب نوشت های من

آرشام پارسی – فعال حقوق دگرباشان

به همراه دکتر عبدالکریم لاهیجی

به همراه مهرانگیز کار

به همراه بهنود مکری

به همراه پرستو فروهر

از راست به چپ به همراه فریبا داودی مهاجر – پرستو فروهر و الهه امانی

 

تا کنون 11 نظر داده شده »

  رامتین wrote @

جالبه؛ این خانم داوودی مهاجر هر وقت میاد تو VOA روسری سرش میکنه جوری که حتی یه تار موش هم پیدا نیست ولی اینجا کشف حجاب کرده!!!

  تیتر بی تیتر 23/06/2008 « پسر wrote @

[...] یه سری عکس با چندتا از شخصیت های محبوب و مطرح گرفته که دیدنشون خالی از لطف نیست ( البته عین همیشه حجمشون خیلی بالا است و سعی می کنم در [...]

  reza wrote @

خیلی خوبه عزیزم ولی اینا وقتی خوبتر و فایده دارتر میشه که تو بتونی از این رابطه ها که البته باید هوشمندانه و با وقار باشه برای ایجاد تحول در نگاه جامعه به دگرباشی استفاده کنی وگرنه صرف چند تا عکس گرفتن و نمایش اون که نمی تونه دردی از دگرباشان دوا کنه
مثلا جای یک اعلامیه ی مشترک از طرف تمام این افراد در روز مبارزه با هموفوبیا خالی بود کاری که سال های پیش انجام می شد و امسال ظاهرا بخاطر شلوغی سر تو در گردش نشد
بهرحال با آرزوی موفقیت

  arshamparsi2001 wrote @

رضا جان، صحبت ها و گفتگوهای زیادی در حاشیه سمینار با همه ی شرکت کنندگان داشتم و مسلمن همکاری ها در آینده ادامه پیدا خواهد کرد.
در ارتباط با اعلامیه و مشغله ی من سوالی دارم. به نظر شما اگر کاری را من انجام ندهم نباید انجام شود؟ یعنی منظور شما این است که همه ی کارها را باید من انجام دهم و اگر یک زمان حال نه به دلیل سفر کاری حتی به دلیل سفر تفریحی و گذراندن تعطیلات من نبودم آن کارهای مهم مثل همین بیانیه ای که شما ذکر کردید انجام نشود؟ آیا نبباید دهها گروه و سازمان باشند که همه با هم کار کنند؟
یادم می آید مدتی پیش یک نفر متن پیشنهادی یک بیانیه ای را نوشته بود و برای ما و نشریاتی که چه چاپ می شوند و چه چاپ نمی شوند فرستاده بود که به صورت یک بیانیه مشترک منتشر شود. من جواب ایمیل را دادم و برای همه ی کسانی که در آن لیست ایمیل بودند هم فرستادم اما جوابی از افراد دیگر دریافت نکردم و خب ندیدم هم که جایی آن بیانیه منتشر شود. من به سهم یک نفر خودم و از طرف سازمان ایرکیو در مراسم روز هوموفوبیا در شیکاگو برنامه داشتم و با رادیو فردا، صدای آلمان و رادیو زمانه هم مصاحبه داشتم و در این باره صحبت کردم. دوستان دیگری هم در وبلاگ ها و رسانه هایشان به این موضوع پرداختند. اما بیانیه ای که مد نظر شما است، بله نبود. پیشنهاد شما در این باره چیست؟

  reza wrote @

هر کسی را مسئول کاری بکنید و برای انجام کار یا عدم انجام کار هم از او جواب بخواهید . باتشکر

  arshamparsi2001 wrote @

یعنی به نظر شما این کار باید توسط سازمان ایرکیو انجام شود؟ اگر بله ممکن است بگو.یید چطور این مسئولیت ها را بدهیم؟ یعنی سوال من این است که ما چطور باید بگوییم که مثلا رضا جان شما مسئول فلان کار؟ خوشحال می شود بیشتر در این باره حرف بزنیم.

  رامتین wrote @

به نظر من بهتره ما قبل از هر چیز یاد بگیریم به جای اینکه همش طلبکار باشیم، یه کم با هم همکاری کنیم.

  reza wrote @

بله متشکرم از پرسش شما و شروع به آغاز این بحث
رضا در سازمان مسئولیت دارد با ندارد ؟ مثلا عضو شورای مرکزی است یا مثلا عضو هیئت موسس است یا مثلا عضو تحریریه چراغ است خوب او می تواند در کاریر مورد مسئولیت خودش وظایفی را قبول کند و انجام دهد و انجام دادن آن را هم گزارش کند . در نمونه کوچکتر و ابتدایی تر مثل اردو رفتن بچه های یک کلاس آنها قرار می شود شب را در جایی بمانند چهار نفر مسئول برپا کردن چادر می شوند دو نفر هیزم جمع می کنند چهار نفر وسایل را از خودرو خالی می کنند و …. همینطور بقیه ی کارها در یک تعامل توان شناسانه در بین هم تقسیم می شود و آخر شب هم کسی نمی آید بگوید وایییییییی من نبودم رفته بودم هیزم جمع کنم چادر برپا نشد !
شناخت و شناسایی دقیق و درست کارها . تقسیم درست و منطقی و برنامه ریزی شده ی آنها و نهایتا حسابرسی و گزارش گیری و گزارش دهی انجام کارها راهبردی منطقی و علمی برای رسیدن به اهداف متعالی است. حال اگر ما چنین ساختاری را نیافریده ایم تلاش کنیم که آن را بیافرینیم زیرا این کمترین کار هدفمند و سازمانی است .
موفق باشید

  arshamparsi2001 wrote @

ممنون بابت توضیح. کاملن درست و منطقی است اما بعضی وقت ها در عمل همه چیز به خوبی پیش نمی رود. مثلن در مثال اردوی شما اگر فرض کنیم ده نفر مسئولیت انجام دادن آن را به عهده بگیرند و سه نفر کار کنند. سه نفر به هر دلیلی کارها را در موقع مقرر انجام ندهند و سه نفر هم سعی کنند به هر نحوی با کارهایشان جلو انجام وظیفه ی دیگران را بگیرند و یک نفر آخر هم بگوید من “وظیفه ای” ندارم این کار داوطلبانه است و من در وقت آزادم انجام می دهم تلکیف چه خواهد بود؟
خب مسلمن اولین چیزی که به نظر می رسد این است که تشکیل این گروه از روز اول درست نبوده و در انتخاب افراد دقت کافی به کار گرفته نشده. یا اینکه دلیل برای کم شدن کارآیی وجود داشته باشد و حس اشتیاق به کار کم شود و یا دلایلی دیگری که تاثیر می گذارند.
به نظر من تشکیل یک گروه و کار گروهی بیسار مهم است اما مهمتر از آن سهم هر نفر در به نتیجه رسیدن کار است.
اگر برای هر کدام از این افراد یک حیطه ی مسئولیت در نظر بگیریم و قرار شود هر کس کار خودش را انحام دهد وقتی که یک نفر کوتاهی کند کل کار را فلج خواهد کرد. اگر نخواهیم فلج شود یا باید آن یک نفر را با دیگری جایگزین کنیم یا اینکه نه نفر دیگر مسئولیت آن را تقسیم کنند. نمی دانم کدام از آنها موثر تر است اما راه دوم معمولن بیشتر انتخاب می شود چون همواره آن یک نفر به اندازه ی کافی دلیل می آورد که باید فرصت های دیگری هم قائل برایش قائل شویم و این امر باعث می شود کل سیستم دچار درهمریختگی آهسته شود.
دوست دارم نظر شما را درباره ی این مورد نیز بدانم و پیشنهادتان چیست؟

  علی wrote @

سلام. خانوم شهرنوش پارسی‌پور درمورد مهندش خوشنود پازارگادیان صحبت کرده بودند .مهندس کسی بود که زمین های روستای مارا در زمان اصلاحات اراضی تقسیم کرده بود.نقشه های روستای ما (سنقرآباد .ساوجباغ . کرج . تهران )دست مهندس می باشد و الآن مردم روستا به دلیل نداشتن نقشه با هم اختلاف دارند اگر ممکن است ایمیل شهرنوش پارسی‌پور را به من داده تا از ایشان کمک بگیرم. ممنون

  رویا wrote @

سلام

خانم مهاجر به نظر من شخصیت محکمی دارند اما چند تا ابهام این وسط هست دخترش یک بلاگ داره چیز هایی که توش مینویسه از افکار مادری این چنینی بعیده یک جورایی دیکتاتوری بوده خونشون

اما با حکایت روسریشون نمیدونم چیه هر چیزی هم هست به خودشون مربوطه

اما ابهام اینجاست شما که باهاشون برخورد داشتید واقعا انسان والا و با شخصیتی هست یا نه دورویی و…..


نظر شما

HTML-Tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>